«Менскі велашпацыр» — проект для тех, кто любит Минск и велосипед.

С каждым годом столица Беларуси все больше и больше отходит от бренда «постсовок» и начинает быть похожей на милый европейский городок. До статуса «мегаполис» ей еще, как до Луны, но тенденция к переменам – налицо. И это радует! Одной из составляющей картины изменений к лучшему, я бы назвал появление интереса к истории ойкумена. Сегодня ничего не буду писать про любимый мною проект Павла Дюсекова «Вандроўкі ў мінулае» (его и так все знают), а хотел бы рассказать о другом участнике рынка погружений в прошлое родного края – «Менскім велашпацыры». Тем более, что в эту пятницу, 13 октября, пройдет закрытие сезона экскурсий на велосипеде «Легенды і міфы мінскіх нефармалаў 1980-ых». Завершится мероприятие творческим вечером Дмитрия Строцева (поэт, участник группы «Белорусский климат») в «Кальянной n1», ул. Маркса, 33.  Вы ведь придете? 🙂

Автор и рукводитель проекта "Менскі велашпацыр" Роман Абрамчук

 

Ну, а я поговорил с создателем «Менскага велашпацыра» Романом Абрамчуком. Суть беседы – простая, нафиг это все надо делать? На истории, а тем более на проведении экскурсий точно не заработаешь, а времени отнимает много.

 

—  Я скончыў Беларускі дзяржаўны універсітэт культуры і мастацтваў. Вучыўся на бібліятэчным адзяленні, але дзесьці на другім курсе зразумеў, што гэта не маё. Таму пасля пайшоў вучыцца на культуролога. Спачатку ў магістратуру, а потым была аспірантура. Слухаць лекцыі пра каталагізацыю кніг – даволі цікава, у двукоссі, зразумела. Але ў гэты час ва ўніверсітэце ўтварылася гісторыка-краязнаўчае таварыства «Этна». Мы пачалі вандраваць па Беларусі, у асноўным аўтаспынам. Знаёміліся з людзьмі, наведвалі мясціны, якія зараз з’яўляюцца адрэстаўраванымі турыстычнымі аб’ектамі, якія знаходзяцца пад абаронай дзяржавы, а у той час гэта былі руіны. Усе гэта пагружала нас у кантэкст гісторыі і культуры Айчыны. У выніку ты адчуваеш сябе парасткам ад гэтай зямлі, дыхаеш гэтым усім як паветрам. Нейкае наканаванне б’е па галаве, ты пачынаеш размаўляць па-беларуску, і хочаш, каб іншыя людзі таксама ўбачылі прыгажосць гэтай краіны.

 

— Ну, ты и завернул! 🙂 Подозреваю, что абсолютному большинству граждан этой страны, что называется, «до сиреневой звезды» история и исторические персонажи Беларуси. Их больше волнует уровень зарплаты, где купить модные шмотки или куда поехать подальше отдохнуть.

 

— Не згодны. Чалавек без карэння – трасцінка. Па-мойму, страшэнная драма чалавека быць эмігрантам, адарванным ад роднай зямлі. Таму я і стараюся, каб людзі ведалі гісторыю сваёй краіны, свайго горада.

 

Во время экскурсии от "Менскага велашпацыра"

 

— Хорошо, я тебя понял, где-то даже согласен. Поэтому и прихожу на твои экскурсии, Паши Дюсекова, Ивана Сацукевича. Расскажи, как начался «Велашпацыр».

 

— Наша гісторыя пачалася ў траўні 2014 года. Акурат супала с чэмпіянатам свету па хакею. Калі я бываў у іншых краінах, бачыў там шмат рознапланавых фарматаў экскурсій, хоць на дэльтаплане. Узнікла думка: «Чаму у нас штосьці падобнае не праводзіць?». А тут кампанія “Велком” разам з “Сіцідогам” запусціла праект “Веласіцітур”. Яны шукалі велгідаў, атрымалася, што нікога няма. Згадзіўся толькі я і мой сябар (які зараз таксама ў «Велашпацыры»). І тады я ўбачыў, наколькі проста рэалізаваць ідэю, якая ў мяне ўжо даўно была. Усю зіму рыхтаваўся, прыдумляў маршруты. І вясной пачалі. Зрабілі сайт, пачалі збіраць кам’юніці людзей, зацікаўленных гісторыяй і роварам. За 4 гады ў нашых вандроўках па Мінску прынялі ўдзел больш за 1000 чалавек. Адметная рыса нашага праекту тое, што акрамя акадэмічных экскурсій, мы распавядаем і пра пэўныя тэматычныя старонкі з гісторыі горада. Так, у Таццяны Некрашэвіч ёсць маршрут “Мінск навамучанікаў”. Гэта сур’езная гістарычная праца. Яна абараніла гэтую экскурсію ў Нацыянальным агенцтве па турызму. Максім Лунёў зрабіў маршрут па «траэкторыі» заняпада кар’еры выбітнага архітэктара Іосіфа Лангбарда – ад Дома ўраду да кінатэатра «Перамога». Я распрацаваў вандроўку па сталіцы ў кінематографе… Гэта толькі некалькі прыкладаў з нашых аўтарскіх распрацовак. Ну, і нарэшце, запрашаю ўсіх на апошнюю экскурсію гэтага веласезона — “Легенды і міфы мінскіх нефармалаў 1980-х”.

 

Менскі велашпацыр. "Легенды і міфы мінскіх нефармалаў канца 1980-х".

 

Что такое история? Да, конечно, принято считать, что это глобальные процессы, которые имели место в то или иное время в той или иной локации. Но, я думаю, что все большое строится из маленьких кирпичиков, которыми являются судьбы людей: предков, соседей по лестничной клетке, друзей, да и просто незнакомых. Поэтому мне очень нравится подход к экскурсиям от «Менскага велашпацыра» — они как раз делают упор на жизни отдельных личностей. Надеюсь, что погода не подведет!